හිරු රැස් බැස යන මොහොතක,
කුඹුරු යාය අයිනේ කුඹුක් ගස් සෙවනේ,
ගමේ හවසක හුස්ම වැටෙනවා...
ඈත කන්ද මුදුනින් වැටෙන රන්වන් හැන්දෑව,
ගම වැළඳ ගන්නේ අම්මෙක් දරුවෙක් තුරුළු කරගන්නාක් මෙනි.
වියළී ගිය කුඹුරුවල ඉරිතැලීම් අතරින් මතුවන,
ගොයම් පිදුරු සුවඳ සුළඟේ පාවී එයි.
කහට ලිප ළඟ අම්මාගේ දෑතේ වෙහෙස,
බත් හැළියේ සුවඳ සමඟ මුසු වී ඉහළට නඟී.
ගෙපැත්තට එන ගව පට්ටිවල ගෙල බැඳි ගෙජ්ජි නාදය,
හැන්දෑ යාමයේ නිසංසල බව සිඳ බිඳ දමන අපූරු සංගීතයකි.
දූවිලි නංවමින් ගෙട මං බලා එන හරකුන්ගේ සෙවණැලි,
පොළොව මත දිගු සිතුවම් මවයි.
ගමේ වැව ළඟට එකතු වූ දරුවන්ගේ කෝඩුකාර සිනාවන්,
පොකුණේ මඩ වතුරට වැටී දියවී යයි.
බෝධිය අභියස දැල්වුණු පහන් පැල්පතේ තෙල් සුවඳ,
මුළු ගම්මානයම සුවපත් කරන මෙන් මඟකියයි.
අහස පුරා පැතිරී යන කපුටු කාක් නාදය,
රෑ බෝවීමේ පෙර නිමිති ලියයි.
කීඩෑවන්ගේ රාවයත් සමඟ,
ඉර බැස ගිය තැන අහස රතු පාටින් තැවරී ඇත.
කූඩුවලට පියාඹා ගිය කුරුළු නෑයෝ නිහඬය.
අතීතයේ ගැමියන්ගේ රළු දෑත් අතර හැඩවුණු,
ඒ අපූරු ගම්මානයේ සරල දිවි පෙවෙත...
අදටත් මගේ හදවතේ කොනක,
නිවාඩු පාඩුවේ ඇවිද යන,
නැවුම් හැන්දෑවකි!
Aurelia🍁👻
@Nisades_Aranaa 🤍













